Yağmurlu bir akşam....

Aylardan nisan sabah usul usul sokuluyor penceremden.Nerde diyorum herşeyiyle sahip olduğum beden.Ah bir unutabilsem sabahlarını hatıraların.yürüyüp gidiyorum akşamlarına sabahların kaçıyorum aydınlıklardan.dostum dediğim ama dostum olmayan bir sürü insana selam veriyorum.ağaçlar bir başka görünürdü senleyken.şimdi bir anlamı yok onların ve hayatın derse giriyorum yaşayan bir ölü gibi.geçiyorum sırama seni izlediğim o sıraya hicran dolu yaralarla oturuyorum artık.ah gidişinin bir dönüşü olsa.topraktan yeniden doğsa bedenin ama yok imkanı bunların yaşamanında olmadığı gibi.geçiyor zaman sensiz sevgisiz.hatırlasana ne kadar mutluyduk gökyüzüne bakarken.hatırlasana dokunduğu gün ellerin ellerime donup kalmıştım ben.bende senin aşkının emaresiydi bu.ahh geri gelse yaşananlar.geri gelse o anlar ama sen sonsuzluğa gittin kollarımda son sözün kavuşma günü mahşere kaldı oldu.dudağıma düğümleniyor cümleler çıkmıyor ağzımdan aşka dair hiçbirşey. bu düşüncelerle ders bitiyor.zili çalıyor okulun kalbimin çanlarının çaldığı gibi.keşke diyorum keşke olmasaydı yaşanmasaydı.ama oldu öğle vakti geliyor.sabah sen öğle sen aşkam sensizlik var yemeğimde.aşkın adını senle yazdım toprağa.adım atmak bile zor.yaşamanın adıymışsın meğer sen.yürüyorum şimdi ıssızlar parkının derinliğine,bir dost arıyorum acı dolu haytın içinde,ellerimi açıp yüceler yücesine derdime bir parçacık sen istiyorum.günahlara boğulmuş geçmişimden karanlığına gizlendiğim gecelerden,sana bir adım daha yaklaşmışken,sığınıyorum sevgiler sultanına.hayata hep 3-0 yenik başladığımı sana da anlatmıştım,bitmezdi dertler bitmezdi karanlık geceler.yağmurlu bir akşamda hayaline sığınıpta sonsuzluğa sana kavuşmaya hazırlanıyorum.gidişim sana kavuşma arzusuyla dolu geliyorum sana kavuşmaya gerçek yaşama geliyorum.