Yanlızlık Yordu Beni

Hep aynı köşede bir başıma oturmaktan,yatmaktan,nefes almaktan yoruldum.Evin duvarlarına,pencerelerine bakıp seninle geçen o güzel hatıralarımızı hatırladıkça gözlerim doldu.Bütün gece salonda tek başıma otururken, düşündüm şu an insanlar ne yapıyor diye.Kimi insan uyuyor,çalışıyor belki de televizyon izliyordu.Bazı bedenler yorgunluğun verdiği kasvet ile uyuyor,bazı bedenlerde mutluluktan sevişiyordu.Konuşanlar,gülenler,ayrılanlar ağlıyordu belki de.

Sessizce soğuttum acılarımı,yaralarımı bastırdım.Kimseler duymasın,bilmesin yanlızlığımı diye, akan göz yaşlarımı yerde ki parkelere sakladım.Saat gece yarısını çoktan geçmişti,gözlerim kapanmıyor,yatağımda hep seni arıyordu.Sen nereden bilebilirdin ki benim acılarımı,kasvetimi bilemezdin sen .Terk edip gidişinin daha ilk gecesinde ben bu kadar ızdırabı,bu kadar kederi nasıl kaldırırdım.Alışacaktım mecburen ayrılmamıza sebep ben oldum..Beni affedip geri dönmeyeceğini bile bile yaşamak,tanrım ne acı bir ızdırap,ne acı bir ceza.Keşke sebep olmasaydım ayrılığımıza,keşke dilimi tutsaydım da sen gitmeseydin.Şimdi sensiz evde tek başıma hatıralarımın beynimde dans edişini seyretmek bana keder veriyor.Alışacağım istesem de,istemesem de sensizliğe, sen diye kokun ile karışık boş yastıklara sarılmaya.Bir gün beni affedip geri dönersen,cennet bahçelerine döner yuvamız.Şayet gelmez ve unutursan beni, irem bahçeleri ile süslenmiş,top selviler ile sıralanmış mezarım olacak yuvamız.