Yoklar vadisi

geçen gün Cengiz adında bir arkadışımız vardı o aklıma geldi.. onu ziyaret etmiştik.. son bir gayretle gücünü toplıyarak oturmaya kalkmıştı bir şeyler söylemeye çalışıyordu anladığımız kadarıyla bizi gördüğüne sevinmişti.. tanınmaz bir haldeydi.. insanoğlunun nerden nereye gelebileceğinin en güzel örneğiydi bu.. sonra öğrendik ki gelen telefonla biz ayrıldıktan bir iki saat sonra son nefesini teslim etmiş.. rahmetine kavuşmuş.. ondan geriye kalan belki çocukları şiirleri ve bir kaç hatıraları.. bunlarda zamanla unutulacak.. sanki hiç bir şey olmamış gibi acı ama gerçek.. o sırasını atlattı sıra illem bir günde bizede gelecek kurtuluş yok yoklar vadisinden.. oraya bir çiçek dikebiyormuyuz o zaman ne mutlu bize.. gerisini unut senin unutulacağın gibi...