Yanlış Bir Mevsim

Kırık bir saatin akrebinde

sallanıyor göğsüm,

vakit,bir bıçak gibi

yüreğimi sıyırıp geçiyor.

Gözlerinde unuttuğum

o gül kokulu rüya,

şimdi ellerimde solgun bir mendil

her dokunuşta biraz daha çürüyor.

Ayrılık,

kapıma sinmiş kör bir gece

hangi kapıyı aralasam

odama sensizliğin ateşi dökülüyor.

Biz,

aynı uçuruma dökülen

iki yetim ırmaktık

kendi köpüğünde boğulan,

birbirine yabancı iki sızı.

Gidişin,

göğsümde asılı bir güz yaprağı

ne düşebiliyor toprağa

ne de yeniden yeşerebiliyor.

Penceremde yokluğun duruyor şimdi,

unutulmuş bir mektup,

aramızda soğuyan bir akşam sanki

O sırada

kalbim yanlış bir mevsime taşındı.

Bütün çiçekleri sustu,

bütün renkleri senden sonra soldu.

İçinden yalnızca

beyaz bir sessizlik çıktı.

Aldım o sessizliği,

bir düğme gibi ilikledim göğsüme.

Kimse görmedi

ama o gece

içimde bir şey

son kez kapandı.

Birden

içimdeki bütün odalar

ışıklarını söndürdü.

Karanlıkta birisi adımı söyledi.

Sesini tanıdım;

Döndüm.

Kimse yoktu.

Yalnızca ben vardım,

bir de içimde benden vazgeçmiş

o eski yabancı.

Ve anladım:

Bazı gidişler kapıyı kapatmaz,

insanın kendisine açılan

bütün yolları siler.

Şimdi kendime en yakın yerde

bir yabancı gibi kalıyorum.

Seninle bitmedi hiçbir şey;

ben, senden sonra

adını arayan bir yankı gibi

boşlukta dağıldım.

Sana geç kaldım

kendime hiç varamadım.