A(bsürd)nne Sevgisi

Anneler... Annelerimiz... Bizi koca bir sabırla bir değil, iki değil, üç değil, üç buçuk hiç değil; tam dokuz ay ve yanında promosyan olarak on gün karnında taşıyan cennet ayaklı varlıklar. (Gerçi ben o kadar sabırsızmışım ki, yedinci ayda baltaları salıverip çıkıvermişim er meydanı dünyaya.) Yemeyip yedirir, içmeyip içirir ve daha kendilerine yapamadıkları şeyleri bizler için yaparlar. Fedakâr, cefakâr, şefkat ve sevgi doludurlar. Sevincimiz sevinçleri, üzüntümüz üzüntüleri oluvermiştir onların. Bir tarafımız acısa ilk onlar duyarlar. Hissikablelvuku bulmuştur onlarda. Anneler işte... Böyle gül gibi cennet gibi bi' şey. Bunca sözü yazmaktaki maksadım klişeleşmek değil aslında. Anneme söylemek istediğim bir şey var. O da pastafaryan olmadığım değil, onu sevdiğim. Ama bazen kırmızı ışık yanar. Beklenir. O zaman da trafik yoğunlaşır. Sonrasında bir samuray kılıçsız harakiri yapmaya kalkışır. Ee ne de olsa kalem kılıçtan keskin ama katanadan keskin midir, bilemem. Zaten hayat kısa, kuşlar ölüyor. Kuşlar ölüyor lan?! Atmayın sakızları yere, sonra ekmek sanıp yemeye kalkışıyorlar. Hem Halep'te bir kurşuna veya bombaya kurban giden bir sürü mazlûm var. Afrika'da o kıtanın ülkeleri gibi kaburgaları net şekilde sayılanlara ne demeli? Bir de Kızılderililer çoktan katledildi. Aç kalan, katledilen analar ve yavruları... Dediğim gibi, hayat kısa ve kuşlar, anneler, çocuklar... Kuşlar, anneler ve çocuklar ölüyor. Ben ise Arif'in Manchester'a attığı golü arayan eleman gibi kayboldum kafamda. Kısaca, hayat kısa ve annenize onu sevdiğinizi söylemenin tam sırası: 'Seni seviyorum anne...' 21.12.2016