Âfet-i Cân

Yorgunum... Düşlüyorken düşlerimi en koyu kahve tadında,balkon sohbetlerinde,yarınların ince telaşlarında... Seni unutuyorken bir sundurma kenarında; nargilesi eline sıkışmış bir gencin ilk aşk çığlığında,boğaz yanmasında,köz bitişlerinde... Usulca yağan dut yağmuruna gebe kalıyorsa bahçemin kedisi,ve ben yetişemiyorsam olgunluğun tadına,daha senden gayrısı yalan bu satırlarda...

Küçük telaşlı bir yanımdın sen, herkesten gizlediğim mektubum,sol yanımdın epikrizlerine göre doktorumun. Acısıyla tatlısıyla kalp krizi geçirdiğim anda,damar sertliğimdin sen; duygularımın en yoğun safhasında.Atamadığım, içime dert dert işleyen geliş -gidişli duygu sellerimdin gözlerimin mercan maviliğinde...

Mabedine yokluğumun hüznü dediğinden beridir,sessiz sessiz kaçar oldun gecekondu evinden. Bir bacası Hristiyan mezarlığına bakan,anteni yunan mitolojisinde takılı kalmış tüplü televizyonunun,karıncalı gösterimine ağlıyordun bir gece. Ve ben ilk defa Vizontele'yi izliyordum damından seni seyrettiğim evimde. Ellerimde dut düşüğü morluklar, hiç canım acımıyordu bir ağaç tepesinden düşerken çünkü sana varmak içindi diz kanamalarm...

Senli yalanlar durağında,kahve altı sohbetlerinde,yaşlanmış bir çınarın öz suyunda gizliydi sana olan sevdam. Bir yokluk bıraktın geride, bir daha hiç yenilenmeyen kurak topraklar, hasadı erkene düşmüş buğday tarlaları. Köyümdün,buram buram kokan sabahları. Bir yalnızlık türküsüydün. Ellerimle besledim,yarınlarımla çürüttüm. Sen son hasat mevsimi,ve bir daha hiç tadını alamayacağım hüzün yağmuru, son kez tabağıma düşen asma yaprakları. Ve sarmaşıklığın balkonumdan odama... 

Sen; çocukluğum. Gölge altı buluşmalarım, ve bitiyor otuz yıllık hasret, oralara selam olsun.

Bende sana kocaman bir hasret...