Ah Bu Keşkeler

Umutsuz dergahların gecelerinde kalan bir maziye döndü sevgimiz. Son sözünü duymaktan ürperdim gittim bu şehirden. Kaç çam ağacını gücendirdim belki kazılı ismimizle, deniz ve mehtap pişmandırlar şimdi şahitliklerine.

En çokta seni kırdım. Ama belkide sen kıracaktın. Ah bu belkiler, onlar yıkmadı mı bizi. Neden korktuk gerçekleri yaşamaktan. Şimdi neden arıyoruz gerçekleri. Hala belkilerdeyim ya da keşkelerde. Soyut kavramlar dolansın istiyorum etrafımda. Ama çok geç biliyorum. Bilinmez bir gerçekte kaybettim seni. Korkularımın en büyüğünü yaşamak için koştum ne tuhaf. Uyumaya bile hasretim biliyor musun. Bilsem karabasanlar göreceğim, bilsem sen olmayacaksın rüyalarımda doya doya uyuyacağım doyumsuzca.

Seni sevmediğimden değil, görmek istemediğimden değil, kalbimdeki senden korktuğum için. Çıkmak istemiyorum karşısına. Ne diyeceğimi bilmediğim için.