Asıl Mesele

Kırgınlık değil artık bu içimdeki, paramparça olmuş bir ruhun içsel zelzelesi..

Söyle Içimdeki hangi yarama merhem diye basayım ellerini,hani karanlık kabuslarıma çare diye süreyim düşlerini...

Sonuçta hep bir yerleri açık kalıyor kalbimin, ben yine çaresizce susup kanatıyorum ellerimi...

Hani gül diyorsun ya bana..

Asıl mesele gülmek değil ki..

içini nasıl doldururum diye düşünmenin bitmeyen endişesi...

Merak etme halen nefes doluyor ciğerlerime, yaşamak denirse yaşıyorum senin tarifinle.

Zaten ölmek de değil asıl mesele...

Asıl mesele bütün hayatını bir yalanı yaşayarak harcadığını bilmek belki de...

Anlamaya çalışma boşuna...nasıl kararır bir insan böylesine...zaten anlamayacağını,anlatamayacağımı da biliyorum içten içe...

Çünkü...eğer anlarsan içine işler senin de bu karanlık, solup gidersin kendini mutlu olarak her düşlediginde.

Lütfen anlat diyorsun sen halen bana...

ama...

bu yüzden susuyorum ya ben çaresizce.

Asıl mesele anlatmak değildi ki zaten.

Asıl mesele anlatırsam, içimdeki kıyametten hiç kimsenin kurtulamayacağını bilmek belki de...