ayrılık kokuyordu tenin...

ayrılık kokuyordu tenin ve ben her sana sarıldığımda bunu bile bile içime çektim. Bütün anlamlarını ezberlediğim bakışlarında tek tek bütün yalanlarını gördüğüm halde seninle olmayı seçtim. kapadım kendimi senden başka her şeye, herkese içime işlemiş benliğinde kayboldum ya da kaybolmayı seçtim. bir gün gideceğinden emin olduğum halde o günün gelmemesi için dualar ettim. minik bir bebek gibi sana sokulup uyuduğumda her şeyi yok sayarak sadece seni hissettim. Korkularımı bastırdım, asla yapmam dediğim tabularımı yıktım, yanındayken bile içimi her saniye kavuran sensizliği, gözlerimi kapattığım anda hissetmeye başladığım özlemini, gerçekte başka birine ait olan sevgini içimin en derinliklerine gizledim. her seferinde kendi kendimi inandırmak için yalanlar kurdum. çaresiz kaldığım anlarda ise sessizce sadece sana baktım sense ya sustun ya da zaten yoktun.. aslında çoktan kaybettiğim özgüvenimi, belki geri alabilirim diye istesem giderim deyip durdum. her saniye biraz daha içime işlemişsin bunu anladığımda benden ayrı bambaşka bir ben oldum. her gidişin daha büyük yara oldu. yokluğun her seferinde daha da çok koydu. sana göre her gidişin peşinde gelmeyi barındıran bir sondu ama yalanların artık son buldu. pişman değilim keşke demiyorum seni çok sevdim bunu asla inkar etmiyorum. defalarca denedim ama sana git diyemiyorum. bu yüzden unutulmazlarımı da yanıma alıp gitmeyi ben seçiyorum. seni de ait olduğun hayatta ve sadece kendinle bırakıyorum..