Biliyorum
Sözcüklerin bittigi yerde her sen başladın.Biraz hasret biraz da özlem koksan bile.Buram buram inlerken dört bi yanım kokunla, ben seni nemli duvarlarımda hisstettim.Biliyorum ölüm kadar yakınsın bana,biliyorum yağmur kadar masumsun topraga,biliyorum,bildiğim tüm şeylerin senden ibaret olduguna dair .Biliyorum... Yağmur düşerken avuçlarıma ben seni çiziyorum gözlerdeki masumluğa,sen uzaklardayken bana, ben yağmura inat sarılıyorum bastığın toprağa... Senden kalan bi hasretinle yaşıyorum buralarda,elim kolum bağlıyken sensizlikle,ben bu sensizliigin içinde yalnızlığımla konuşuyorum.Adım nedir ben kimim demeden oturup her gece karanlığımda üşüyorum...Sensizken üşümek gecemdeki üşümeye benzese bari...Biliyorum,biliyorum...ölümüm kadar yakınsın,hissediyorum...