Bir Başka Mayıs

'Zor olanı seviyor insan her defa' diyor bir şarkıda. Yorgun ayaklarımı sundurmanın çamurlu suyuna batırırken, sabah demlediğim çayın tortuları takıldı dilime. Oysa Mayıs yağmurlarını bilmediğim, yaza bir çentik daha attım evlilik takviminde. Üzerinde hala eski karımın resminin olduğu 97 yılının ihtişamlı takvimini astım kerpiç evimin çatlak duvarlarına. Yeni başlangıçları belki de bu yüzden beceremedim. Belki bu yüzden 'yeniden de sevebiliriz' adlı şarkıyı dinleyemedim Akdeniz'in müthiş koylarında. Omuzlarımın bu denli düşük olması, ve kambura bağladığım sırtlarım belki de bu yüzden tonlarca ayrılığın ağırlığı altında ezildi.

Adını sır gibi sakladığım ev sahibimin, kimse duymasın diye değiştirdiğim kira kontratına itirazı üzerine, bugün bir kez daha karşılaştım postacı Cemil ağabey ile. Usulca yağan yağmura, çamurlu ayaklarıma inat kalktım ayağa. Oysa yeni yıkanmıştı kilimlerim, parası daha ödenmemiş komşumun evinde. Su bedava diye çıktığımız kaynak yolları, artık kireçli yaşamlara gebe.

Yorgunum, dizlerimin üstüne çöke çöke nasırlaştı diz kapaklarım. Sigarayı da saf tütüne çevirdikten sonra, daha da kül tablası kokar oldu parmaklarım. Üstüne sinince gitmeyen bir koku, ömrüne sinince karalanmayan bir kaderdi oysa yaşadıklarım.

Yakınlarda gelir diye beklediğim balıkçı teknesi, ağları yanlış ağlara takılan Kızıl kanatları sererken önüme, Orkinos'un hayaliyle ayrıldım halden. Elimde küçük bir rakı, mililitresini yükseltememenin cesaret edilmediği bir ekonomi bütçesiyle, katı yağda pişirdiğim hamsilerimi bağışladım kedilerime...

 Mutlu ol sol cebime koyduğum 1 Mayıs bayraklı Milliyetçiliğim, kalbimden atamadığım okların yerini alamadı daha gün ışığı ve bırakmadı beni Atam'ın o delikanlı bakışı...

Uyandım bir gün daha başladı. Yokluğun zifiri karanlığı yerini Mayıs'ın ihtişamlı gün ışığına bıraktı. Koskocaman bir günaydın düşürdüm bahçemden, görebilen aldı, göremeyenlere asık suratlı sinirli halim kaldı...