Bir İnsan
Hayal gücü her çocuğun tek sığınağıdır.Masalları da bu yüzden severler.Gece yatmadan önce bu yüzden masal okunmasını isterler.Masaldaki karakterlerin yerine koyarlar.Bazen beyaz atlı prenslerinin gelmesini beklerler , bazen başlarını pencereye dayayıp Peter Pan ı...Onlar oyun oynarlar gülerler daima Polyanna yı severler kendilerine benzetirler.Her biri Polyanna dır her biri kendi masallarının kahramanıdır.Masalın hiç bitmemetsini isterler bunun gerçek olduğuna inanırlar.
Sabah uyandıklarındaysa aynaya bakarlar erginleşmiş vücutlarına artık çocuk olmayan vücutlarına.Aynaya yaklaşırlar ve gözlerinin içini incelerler bu vücuda rağmen biraz da olsa çocuk kalabilmiş ruhlarını incelerler...
Hayat yıpratmıştır kimini mutluluktan kimini yorgunluk tan kimini ise umutsuzluktan...Buna rağmen gülümseyen bir yüz isterler.Daima gülümseyen bir yüz.Gerçek sevgiyle bakan bir çift göz ve içlerini ısıtacak bir kaç sözcük.Çok bir şey istemezler yalnızlık tek korkukarıdır çünkü.
Ellerini yüzlerine getirirler yüzündeki kırışıklıklarda gezdirirler biraz emek biraz umut biraz sevgi biraz da yalnızlık gömülüdür orada.Ellerini çekmek isterler ama çekemezler.Yaptıkları hatalar yanlışlıkla değil yalnızlıkla olmuştur yalnız olduklarından beri...
Bu sefer ellerini üzerine adeta kar yağmış gibi gözüken saçlarında gezindirirler anlarlar ki beyazlaşan saçları değil ruhlarıdır.Kendilerini yalnız hissederlerler tekrar ve tekrar.Dışarı çıkıp bir kaç çocuğu mutlu ederek keyiflerini yere getirirler.Yürürler oldukça yavaş ellerindeki bastonla yolları keşfederler.Sonra zamanda yolculuğa çıkarlar kendi düşlerinde...Pamuk şeker yerken eline yüzüne her tarafına bulaştırdığı günleri,kapıları çalıp çalıp kaçtıkları,kış mevsiminde buz gibi suya balıklama daldıkları,Yağmurda doyasıya ıslandıkları günleri hatırlarlar.Ve düşünürler bunu neden şimdi yapamıyorlar? Çünkü bunun adı yaşlılık artık yaşlanmışlardır.Diye avuturlar kendilerini...
Oysa ki bunun adı yorgunluk tur sadece fazlasıyla yorulmuşlardır... :-)
Acemi bir yazarın klavyesinden :-)