Çocukluğumu Özledim
34 yaşındayım 4 yaşımı hatırlarken konuşmalarımda.Geçmişimde kaldı herşey.Yanımda oyun arkadaşım tarzan.Çok fakir bir köy hayatı.Her şey güllük gülistanlık değil.Ama özlüyorum be.Hani o koşturduğum köy yollarında ıslanıp hasta yatışımı bile.Alıç ağacının dibinden alıç toplayışımı,evimin arkasından akan derenin şırıltısını,yemyeşil dağın orasına inen sisten babamın arabasına bakışı ve görünce köy meydanına koşuşumu,babamın beni havaya kaldırım "aslanım" diyerek bir koli çokamel almasını tarzanla onu yememizi ...
ama en çokta şimdi hayatta olmayan anneannemi,babaannemi ...annemin saçlarımı okşayışını özlüyorum...
Öğretmenimin elime vuruşunda büyüyünce adam olman için diyen gözlerindeki bakışı ve sonra ağlarken saçımı okşayışını özlüyorum.Gereksiz yere çocukça şeyler için ağlamayı,platonik aşk yaşarken çektiğim ergenlik acısını özlüyorum.
biliyor musunuz o hepsini anlatamadığım çocukluğum beni erken büyüttü.Saçlarım beyaz şimdilerde.Herkes aynını söylüyor "abi saçlar beyazlamış"!!
Ama ben nedenini biliyorum.Geçmişimi özlüyor şimdiden zevk almıyorum.Yani yaşayan mutsuzlardanım.
Memleketten uzakta evimden.Bir şey söyliyim mi nasıl anlatayım bilmiyorum ama ben çocukluğumu çok özlüyorum.