Duygular Umursamazlık ve Görmeye Çalışmak

Ruhumu dizginlemeyi pek beceremiyordum. Kah günün ilk ışıklarında cıvıldayan kuşlar gibi kah vahşi bir aslan gibi...

Bu hallerim hiç bir insana bağlı değildi. Kendimle dövüşüyordum, aslında pek dövüşmekte denilemez dindirmeye çalışıyordum birçok acımı, kederimi... Bazen de mutluluğumu haykırmak istiyordum fakat haykırmıyordum yahut içimde bir şey buna engeldi... Ya kaybettiğim dostlarım ya da hiç yanımda olmayıp kaybettim sandıklarım...

Bir insanın sevgisini sömürmek çok basittir. Bu pek bilinmez çünkü kimse kazanmak için uğraşmıyor ki. Zaman geçsin, güleyim, kendimi şımartayım vs. Bu tür şeylere odaklı karşısındakine ne kadar yara bırakıyor hiç hesap etmiyor maalesef.

Sevgisi, duyguları hiçe sayılan insan sayısı günümüzde o kadar fazla ki sokaktan birini çevirip sorsak neler anlatır bizlere kim bilir. Siz hiç sokakta yürürken insanlara öylesine değil de duygularını tahmin edercesine baktınız mı? Yapmadıysanız denemeye başlayın, eğer zamanla görmeye başlarsanız bu dediklerimi daha iyi anlayacaksınız...