Formoz VIII

FORMOZ VIII

Ufaldım.
Kendime kadar kaldım.
Ruhumun dezenformasyonlarında.

Geriye dönüp baktığımda,
pişman mıyım dersin?
Mutlu muyum dersin?
Unutamıyor muyum dersin?

Söylesene…
Kendini benim içimde nasıl tanımlarsın?
Nasıl tanımlamalı insan?

Hayret…

Sesini hatırlamıyorum.
Yüzünü hatırlamıyorum.
Kokunu hatırlamıyorum.

Aslında…
Seni sen yapan hiçbir şeyi hatırlamıyorum.

Hatırlamıyor muyum?
Hatırladığım bir gün oldu mu sahi?

Evet,
o günlerde hatırlıyordum dediğim
o günler yaşandı mı?

Yoksa
sahte bir sevgi miydi bu?

Sahi…
Sen diye biri yaşadı mı bu dünyada?
Hâlâ yaşıyor mu dersin?

Yazdıklarımı duyan birileri var mı acaba?
Oralarda…
İzbe, yalnız, çorak bir yerde…

“Bu adam da ne yaşıyor?”
diyen biri var mı?

Sesimi duyan var mı?

Bir dakika…
Benim sesim var mı?

Bir güz bitti.
Bir giz bitti.

Bir yol kaldı geriye…
O da biter gider işte.

Biter…
Gitmesine gider de…

Ulaştığım bir yer var mı sahi?

Bu yola ne zaman çıktığımı hatırlamıyorum.
Bu yolda ne kadar vakit geçtiğini hatırlamıyorum.

İtiraf etmeliyim.
Bu yolun nereye gittiğini de nerede biteceğini de bilmiyorum.

Bilmemek de değil aslında…
Şöyle bir düşününce,
bu yolun biteceğine dair
en ufak fikrim bile yok.

Bir insanın
bir konu hakkında fikrinin olmaması,
onu bilmediği anlamına mı gelir?

Bilmiyorum diyerek kaçıyorum.
Soran olursa:
bilmiyorum diyorum.

Nereye gidiyorsun?
Bilmiyorum.

Yolcu diyorlar, bitkinsin, belli ki yolun da var.

Yolum daha var mı?
Bir yolum olduğu bu handa mı belli oldu?

İnan… bilmiyorum.

Bilmiyorum diyorum.
Çünkü bildiklerim kabul ettiğim enkazlarım.

Kabus gibi.
Titrek, çaresiz, bitmeyen bir çaba.

Seni kendime sığdırabildiğim tek şey bu.

İlla ki bir yerde başladı bu yol.
Ben bu yolda doğmadım.
Ben bu yolda var olmadım.

Hiçbir şey bilmiyorum ama—

Senin bu yolda var olduğunu,
senin bu yol kadar ömrün olduğunu
ve senin…

Benimle sadece bu yolda
yolculuk edeceğini biliyorum.

Belki de ondandır—
Yolun nereye vardığını,
nereye varacağını…

Sahi ya—
bir yere varıp varmadığını
bilmiyor oluşum.

Önce bir giz bitti.
Sonrasında bir güz tükettik seninle.

Bir yol kaldı geriye.

Belli mi olur?
Onu da yitiririz.
Onu da bitiriririz seninle.

Sonrası mı?

Başka bir yolda.

belki de…
gerçekten yoldayken.

dramatik kompozisyon ana metin

Formoz