Füme Bulutlar

Bu sana yazdığım ne ilk ne de belki son mektup...Sen şimdi cok uzaklardasın, kimbilir hangi şehrin bilmem hangi semtinde. Yüreğinde buz mavisi bulutlar,gozlerin yosun,alnına düşen perçeminle, kitap okuyorsun belki ya da belki koca bir gülüşle gülüyorsun kimbilir hangi şanslı kişiye Eğer saçlarınla oynuyorsan eminim seni izleyen birileri var oralarda, Gülüyorsan kimbilir kim yine aşık oluyor sana şuan şu saatte...ve saçların güneş gibi parlıyor yine eminim. Bense yüreğimde füme bulutlar senden kilometrelerce uzakta bir semtte yine saçlarını izliyorum,kitap okuyorsun gözlerini takip ediyorum Bukez gülüyorsun içim açılıyor,kayboluyor bulutlar ve ben sana olan aşkımın kimbilir kaçıncı evresindeyim sana yazdığım ne ilk ne de son olan bu mektup gibi, Sense beni coktan terkettin şu füme bulutlar gibi...