Hüznün Rengine

‎;"Evet..büyüdüm..sen giderken 65'ime bastım ben demiştim ya hani,o dediğimin doğruluğunu bu kadar yoğun yaşayacağımı düşünememiştim..şimdi hayaline karşı o kadar sakin o kadar duygusuzum ki şairin 'bundan sonrası hissizlik,ötesi ise silikleşecek' sözünün en derinindeyim..dünyaya gelirken ağlamamı yaşayacağım hüzünlere bağlamıştım oysa..'sen duygusalsın' kalıbında büyütülüp her şeye duygusal bakmayı öğrenmiştim sen'elerce hem de sen'e bile..gökyüzüne her baktığımda yüzünü görürdüm bulutlar'ca,bu yüzden hep şiirlerimde gök'yüzün' dedim gökyüzüm'e..şimdi sen'den olmayan renklerle bezendi gökyüzü..bazen araya tanımalık birkaç renk girmeye çalıştıysa da kimsenin rengine kulak asmadan,bakış atmadan yaşıyorum..soğudum dünyanın tüm açık renklerinden,eklemeliyim bunu da..ölüme 5 kala bir hayat yaşıyorum,ruhum kendini sana intihar etmeye hazır,bedenden,beyinden birkaç tane daha sen bekliyor..dedim ya,sen'den olmayan tek renk diye işte o içimin asıl rengiydi,siyahtı,karaydı..sen'in gözlerin ona çalsa da onu hiç bulamadı,bilmezsin sen..bana geceden karanlığı hiç yaşatmadı gözlerin..bana hep maviyi sundun,umudun rengini..bense yaradılışımdan meyilliydim siyaha,karanlığın ?geceden karanlığın-asil rengine..işte şu an ve her gün,gece-gündüz fark etmeden hep siyaha boyuyorum ellerimle gökyüzümü,sen yoksun,hislerde yok,ölüme beş kala yaşayan bir ihtiyarım..ağzımda anason kokusu,sakallarım uzamış,aynanın karşısına geçtiğimde ben de yokum aslında,sadece yalnızlığın oluşturduğu berduş bir resim oluyor aynaya yansıyan..evet..büyüdüm..65'ime bastım sen giderken,ey sevgilerin en yücesi..

Benden bu kadarmış..gelmeyecek devamı..zorlamak çözüm değil bunu gördüm çünkü her yazımda,her yaşantımda..kısacası romantik yanımda saçlarının,realist yanımda anasonun kokusu..hadi benden eyvallah sevgili..bu mektup'un kime yazıldığını hiç anlamayacak olsanız da size de en içten sevgiler yazımı okuyan kardeşlerim..hayatın en güzel yanını görüp de onu yaşamanız dileğiyle ve hüznün rengine.."