İkindi Vakti

Seni günün bir bölümüyle anlatmak isteseydim eğer ikindi vakti derdim;ikindi vakti..Çünkü bu vakitlerde Güneş tüm serinliğini bırakır,emeğin terli yüzüne..Çünkü akşamı davet eder yorgunluğun göz kapaklarına...

Yazılması yakın bir şiirin habercisidir bu vakitler, şairin gülümsemesidir. Sızlayan ayak tabanlarının dönüş şarkısıdır, son kez. Okuduğum bir kitabın en heyecanlı yeridir, satır aralarında dönüp dönüp durduğum...

Seni günün bir bölümüyle anlatmak isteseydim eğer ikindi vakti derdim, bu yüzden. Çünkü Güneş'in yeryüzüne son bakışıdır, son kez. Senin aynı bana baktığın gibi. Bu bakış ki meyvelerin en tatlısı, gücün en doruğu, duyguların en kudretlisi... İşte ben bu vakitlere kocaman bir çınar ağacının en üst dalından seslenirim. Ve seslendikçe benden sana taşan ne varsa dökülür toprağa. Ertesinde topraktan doğarım sana. Doğduğum andır, ikindi vakti.

Kadim ve ulu kişiler gökyüzüne bir adım kalana dek asalarını uzatarak, başka nedir, diye sordular güneye uçan kuşların dilinden ve avuçlarından şahlanan aynalardan seni gösterdiler. Sen bana doğru esen rüzgârın dilinden yüreğimi okşayan sözler ilettin; susmaktır, ikindi vakti.
Barışmaktır, dedim. En kanlı savaşlardan geriye kalan nefreti yakmaktır ve tutulan matemlerin karanlık gölgelerine karşılık ölümleri geri almaktır; böylece kavuşmaktır ikindi vakti.

Belki de gitmektir aynı zamanda gelmek; iki sorunun cevabı da aynı yüzdedir, öpersin yanaklarından. Neden gittiğin ile nereye geldiğin sorularına kurulmuş bir köprüdür ve bu köprüde sarılır birbirine iki gerçek, bağırırsın, yankılanır sesin dağlarda; kimine dönmekse kimine özlemek, daha çok özlemektir ikindi vakti...