İnanıyorum Başaracağım

Ruhumun isyanını bastırıyorum. Gecenin ıssız sessizliğinde ruhumu arındırmaya çalışıyorum. Ne sen olmalısın aklımda ne de sorular artık. Kalbimi dinginleştirmeye çalışıyorum. Yoruldu, hissizleşti, heyecanını yitirdi. Belki geri döndürebilirim hayata. Sessizliği, sakinliği, sensizliği içime çekiyorum. Tüm damarlarım rahatlamaya hasret kalmış, tüm bedenim özgürlüğe susamış. Seni benliğimden atmaya çalışıyorum. Canımı, hislerimi, kalbimi, ruhumu geri almalıyım. Hepsinden de önemlisi umudumu bulmalıyım. Uykusuz gecelerin acısını, bedenimdeki, kalbimdeki ince yaraların sızısını sağaltmalıyım. Beynim yorgun, karanlık gecelerin yalnızlığından bıktı. Kalbimin atan, canlı olduğu zamanlardaki sesini bulmalıyım. Senden sonra sustu.

Ruhum acıyor, içim acıyor. Sen yokken sensizliğe alışmalıyım. Hislerimin yaşayıp yaşamadığını merak ediyorum senden sonra. Henüz hiçbir hayat belirtisi göstermediler. Öylece korkunç bir sessizlikle susuyorlar sadece. Sanki hiç varolmamışlar, sanki hiç doğmamışlar. Ya da eskide kalmış silik anı oldular. Artık farkedemiyorum. İnanmalıyım. Yaşama, renklere, çiçeklere, güneşe, yıldızlara. Hepsini yeniden keşfetmeliyim. Zor olacak biliyorum. Ama inanıyorum. Sensizliğin bana kattığı en önemli şey bu sanırım. Güçlü olduğumu biliyorum. Yaşamı sadece seyretmekten vazgeçiyorum. Bir köşesinden yakalayıp devam etmeliyim. Olmayan senle olmalı belki. Belki de tamamen sensiz bir yaşama alışmalıyım. İnanıyorum, güçlüyüm, başaracağım....