Kahvemi Soğutan Düşünceler
Bu yazı, 20.08.2022 tarihinde günün seçkisi olarak öne çıkarılmıştır.
Durduğum yerde sadece ayaklarımın izi var. Yürüdüğüm yollarda, gezdiğim sokaklarda,gülüştüğüm ya da ağlaştığım insanların karşısında, sadece bana çok benzeyen, içi boş biri var.
Uzun zaman oldu, kendimden gideli. İçim boş, içim tenha bir sokak, içim akşamdan kalma bir otel odası gibi darmadağın, kısacası göz kamaştıran o halinden çok uzak şimdi...
Düşünüp duruyorum...
Ortalama değerlerle hayata tutunurken, en üst ya da en dip perdeden duyguların arasında sürekli gidip gelmek...bu ne manasız bir durumdur böyle.
Susuyorum, bu konuda Tanrı’ya diyecek sözüm bile yok.
Hadi diyelim ki suç bizde…
Peki...hımm...
Ne zaman teslim olup da dalıp gittik, bir daha uyanamazsın dedikleri o uykuya. Oysa, böyle bir uyarı olsa,insan daha da dikkat etmez mi…
Boşuna düşünüyorum,eninde sonunda uykuya teslim olacağımızı biliyorlardı değil mi…
İşte söz söylemeye gerek olmayan bir mevzu daha çıktı iyi mi…
Ah ki ah!!!
“Ben nerede hata yaptım?” diye sorsam kendime,doğrularımı unutacağım.
“ Hiç mi doğru bir şey yapmadım be!” desem,hatalarımı inkar etmeye başlayacağım…
“Sussssssss…”
“Sen en iyisimi sus.” dedi içimdeki şeytana henüz bulaşmamış yan…
Bulaşanın dediklerini aktarmaya varmıyor dilim,konuyu kapatmak lazım sanki yavaştan.
Oturduğum koltukta sadece bir popo izi var. Kahve çoktan soğumuş sehpanın üzerinde, acaba kendime gelmeme daha çok mu zaman var...