Kendimi hiç yazmayı çok seviyorum...

Aslında en çok bunu seviyorum neyi mi? Yazmayı tabi ki. Her umutsuz kalışımda ruhumu kalemin ruhuna akıtışımı seviyorum. Dökülürken içimden harfler ve kelimeye dönüşürken sesler bu ahengin cümlede duygu bulmasını seviyorum. Gerekçesiz amaçsız beklentisiz öylesine sarf edilen hayal dünyamın aynası kıvamındaki bu müziği seviyorum. Hava kararıp trafik durup çocuklar susup köpekler havlamaya başladığında konuşmayı seviyorum. Girmedik sokak kalmasın diye bekçileri taciz edip kovalanırcasına kaçışı seviyorum. Sevdiğim ve iyi biliyorum ki daha nice seveceğim kızlara seni seviyorum yalanını demeyi seviyorum. Aslında ne dinliyorum ne konuşuyorum ne kaçıyorum ne de seviyorum sadece yazıyorum ve yalnızca kendimi sevmediğim zamanlarda yazmayı deniyorum yani anlayacağınız kendimi hiç yazmayı çok seviyorum.