Kırık Aynada Bütünlenmek

İnsanoğlu, ömrün ilk yarısını eksikliklerini saklamakla; ikinci yarısını ise o eksikliklerle barışmakla geçirir. Gençliğin o keskin, mükemmeliyetçi bakışı, hayattaki her pürüzü bir kusur sayar. Oysa zaman ilerledikçe anlarız ki, insanı insan yapan şey kusursuzluğu değil; aldığı yaralar, yaşadığı kırılmalar ve o kırıklardan sızan tecrübedir.

Gündelik telaşlar arasında hep başkalarının bakışındaki yerimizi düzeltmeye çalışırız. Bizi görenlerin zihninde lekesiz, sarsılmaz bir imaj bırakmak isteriz. Ancak hayat, en sağlam duran surları bile ufak dokunuşlarla aşındırır. İçi çatlamış bir çömleğin toprağı tutması gibi, yaşanmışlıklar da ruhun dokusunu sağlamlaştırır. Kusursuz bir ayna sadece dış yüzeyi yansıtır; çatlak bir ayna ise ışığı farklı açılardan kırarak derinliği gösterir.

Olgunluk, hayatın getirdiği kırıkları gizlemek değil; o izleri birer nişane gibi kabul edebilmektir. Çizilen, yıpranan ve eksilen taraflarımızla bütünleştiğimizde, başkalarının takdirine muhtaç olmayan o hakiki iç huzuruna kavuşuruz. Asıl tamamlanmak, hiç kırılmamak değil; her parçayı kendi yerinde idrak edebilmektir.