mektup...1

Dünya durur sevdiğim sen güldüğün zaman.O güzel gözlerinin içinde kaybolur,kiminin canını yakımış,kimisinin yüzüne gülen o kahbe zaman.Seni her düşündüğümde anlayamadığım bir gülümseme beliriyor yüzümde:)...Meğersem şu yaşadığımı sandığım hayatımda asıl gereken şey senmişsin.Sende tanıdım asıl mutluluğu,sende tattım hayatın yaşanabilir ve güzel olduğunu,seni tanıyınca hissettim yaşamın mükemmel olduğunu.Kısacası birtanem beni tekrardan hayata döndürdü senin varlığın. Dostluk,arkadaşlık,sevgili...Bu saydıklarımı bulmak gerçekten zor iş.İnsanların ararken çoğu zaman yanılacağı şeyler bunlar.Gerçek olan her zaman zordur.Önemli olanda budur ya!Ve ben şu an tüm yüreğimle söyleyebilirim ki sen bana kazanılması gereken her şeyi verdin.Bir insanın hissedebileceği en büyük mutluluğu getirdin kalbime... Dünyanın en güzel duygularını ifade eden,kimse tarafından bilinmeyen anlamları içinde gizli olan sözler söylemek istedim sana.Ama işin tuhaf yanı ben sana daha AŞKIM kelimesini bile söyleyemedim.Biliyorum henüz çok erken ama sen içimde yıllardan beri tanıdığım fakat bir türlü bulamadığım tüm güzelliklerin ötesinde bir melektin...Evet!Şimdi burdasın.Ellerimi uzatsam dokunabilirim sana.Ancak seni kaybetmekten öylesine çok korkuyorum ki!!!Tarif edilemeyen güzelliğini,ufacık,sıcacık fakat bir o kadarda büyük yüreğini ve yüksek bir dağın yamacındaki bembeyaz,hiç bir kimsenin keşfedememiş karlar misali ipek tenini... Söyle bir tanem!Sen gibi bir seni bir daha bulabilirmiyim:(