Mutluluk Kırıntıları

Yaralar diyorum sık sık tuza basılmış yaralar ,zırhımızdır aslında ...Sürekli silahını kuşanan hayata karşı. Diyorum sonra kendi kendime yara alan biri neden hayata devam eder ki ... Çatıların gökyüzüyle kesiştiği ,güneşin denize değdiği . belki de martıların kız kulesinin şapkasına konduğu bütün kesitler mutluluk kırıntılarıdır.Takip edersek eğer belki bulabiliriz mutluluğu. Hatta yürümeye devam edersek taşlı dikenli hayat yolunda eskimiş ayakkabılarla da olsa , dikenli yolun sonunda belki vardır aydınlık...

Belki güneşle ay kucak kucağadır .Öyle ki bazen onların küs olduğunu düşünüyorum.Aynı ortamda bulunmaya tahammülleri bile yok.belki hayat insafa gelirde barıştırır onları...