Ne Anlatıyor Bu

Ayağa kalktım. Şu an. Yürüyorum.
Gecenin karanlığı, aynanın kırık camlarını kendi parıltısı sanıyor; çoğu zaman böyle yanılır zaten. Gündüzün heyecanından arta kalan ne varsa gece onu kullanır. Yağmur yağacakmış. Öyle diyorlar.
Yatağım, odamdan bana sesleniyor. Yastığımın altına elim, bir zafer gibi değsin isterdim. Şimdilik duymuyorum. Şu an için yürümek daha ikna edici.
Dramatik bir şeyler yazmak istiyorum. Biraz ipin ucunu kaçırmış. Okur okurken sağını solunu şaşırsın, “Ne anlatıyor bu?” desin. Sonra zaman devreye girsin; önce metni, sonra beni affetsin.
Bu sehpa da bir sehpa. Balyoz da balyoz. Bazı şeyler olduğu gibidir.
Bak, yazdıklarımı olduğu gibi bıraktım buraya. En şık kelimeler bile bir noktadan sonra sadece içki servisi yapar. Bir yudum alırsın, başın döner. Sınıra dayandığını hissedersin.
Artık herkes saygı duymayı öğrenmeli.
Dibi tutuyor bazen. Fırından çıkan kek de her zaman yenilecek hâlde olmuyor. Bak — yine kaçtı anlam. Oysa mevzu buydu zaten.
Hissettirmek mi?
Sormuyorum. Yazar sormaz.
Ten, ellerimin arasından kayıp giden şifalı bir ot gibiydi. Gecem şikâyetsizdi; yarına açılmaya hazır. Onu kendime çekerken bedeni ellerimde dans ediyordu. Bir yaşamak gibi avuçluyordum. Terimde, nefesimde.
Ben ağır edebiyata hızlı koşan bir midilliyim.
Süreyalar, Tanpınarlar… Kıymetin hep kıskaçta olduğu yerlerden geliyorum. Ne tamamen dışarıdayım ne tam içerde.
Anlaşılmak meselesi tıraştan ibaret çoğu zaman.
Ağır edebiyat, ağır abilere “büyüksün ağabey” dedi. Yavaştan.
Ben yoluma devam ettim.
Haydi, ben de gidiyordum zaten — saçmalamaktan.