Odamın Penceresi

Penceremin kenarindan basimi cikartmis sekilde gokyuzune bakiyorum.Tuhaf bir hava var.Sanki icimin sikintisi havaya sirayet etmis. Kus sesleri, bocek sesleri geliyor once yakinlardan arkasindan gittikce uzaklasiyor.Sanki onlar da kaciyor zamandan baska dunyalarin hayaliyle... Gokyuzu hafif bulutlu ama cok karanlik insanin icine fenalik veriyor, ay yok ortalarda.Etrafta gecenin karanliginda kosturan insanlar, evlerine yetismek icin arkalarina bile bakmadan ilerliyorlar. Bir gun daha nihayete ermek uzere.Tipki dunku gun gibi bos gecti diyorum icimden.Aksaray, Laleli,Bayazit,Sultan Ahmet,Sirkeci ve Eminonu hattinda hizli adamlarla ama dikkatlice yurudum, kaybettigim onemli bir seyi bulacakmiscasina.Sonra Eminonu otobus duragina gelince bir anda,hatirladim, sahi kaybettigim sey geri gelecek bir sey degil ki?Zamanin arkasindan kosmusum bilmeden ama gecmis zamanmis arkasindan kostugum.Otobus hareket etti benim bu dalgin dusunceli halime bakmadan.Dura kalka guc bela ilerleyen otobus bana Halici seyre dalip uzak diyarlara gitme imkani verdi.Daha dun Dubaideydim dedim.Ama o da mazi olmustu artik.Tipki Gamenanin daglarinda cam agaclarinin tepesinde sallanirken diger agaclara inmeksizin gectigim zamanlarin mazi oldugu gibi.Insanoglu tuhaf bir varlik diyorum Halic koprusune bakarken.Bugun dunu ararken, dun bugunu hayal ediyor.Ne garip bir durum.Icinde bulundugu durumdan hep sikayetci.Bir sey varsa baska bir sey mutlaka yok.Yetmeyen yetmeyecek hep bir sey olacak belli ki omrun gecen yillarinda. Istanbul hafif ruzgarli bu gunlerde.Kalan tek tuk agaclarin da yapraklari sararmaya yuz tutmus.Gocmen kuslar gorulmuyorlar gokyuzunde ama deniz kenarlarinda martilarin sesleri hala geliyor.Belli ki onlarin bu kis gitmeye niyetleri yok. Gecelerde bakkal Huseyin ile derin bir muhabbete daldik.Konu gitti geldi, eski zamanlara, eski insanlata dayandi.Adammislar eski insanlar, vefaliymis eski zamanlar dedi.Bakkal yilmaz.Eskimisiz biz, bu donem bizim dilimizden anlamiyor zamanin hic vefasi kalmamis dedi.Basimi salladin sessizce onaylarcasina. Belki biz eskide kaldik, belki yeni zaman baskalasti.Hasili zor Istanbulda yasamak.Istanbul siir okumuyor artik.Camlica tepesi,Pierre loti tepesi,Ulus tepesi suskun. Bugun Cuma namazi cikisi hemen caminin onunde camiden cikan insanlarin kavgalarini seyrettim bir tuhaf icimi burkan bir gulumsemeyle.Namazin duasi bitmeden insanlar birbirlerine girmisler, sen gececektin ben gececektim hesabina.Eee ne yalan soyleyeyim Dubai yi ozledim dedim Serkana..5 yil yasadik ne sokakta bir kavgaya sahit olduk ne de insanin kulaklarini sagir edercesine calan kornalara.Saygi varmis dedim kendi kendime, col diye begenmedigimiz memlekette.Bizim memleketimiz var, biz oraya aidiz diye donduk ya oradan, aslinda nereye aid oldugunun onemi yokmus nereyi anladiginin onemi varmis bu donemde.Ha memleketinde yasamissin ha colde, colun sana vefasi daha coksa olamiyor mu sana col vatan. Bazen diyorum ki kendi kendime gozu kor olsun benim bu sair yanimin, duygusalligimin, vatan bagliligimin.Sanki vatana bagli olmak,duygusalligi yasamaya calismak huzur veriyor insana.Nihayetinde gelip sevilen sevene izdirap verir kaidesinde takilip kaliyorum.Galiba bu hayatin kurali bu.Seveceksen, memleketin bile olsa verdigi huzursuzluga katlanacaksin. Vesselam...

ISTANBUL 14/10/2012