Ruhlar Ve İnsanlar

Kalbimizle gözlerimiz arasında , görünmez bir bağ ve yol vardır . Gözler , bedenimizin penceresidir bir anlamda . İçerde ne renk ışık yanıyorsa , dışarıya da yansır .Siyah , beyaz , mavi , sarı !

     Öfke ,  kin , nefret , acı ....  sevgi  ,  hoşgörü ,  özlem , aşk  ....  ya  da  sıcak  ,soğuk  ,  kızgın  ,  ürkek  ,  korkak  veya   sevecen  bakışlar  ,  karşımızdaki  insana  ulaşır  ,  onun  gözlerine  çarparak  gerilmiş  bir  lâstik  gibi  tekrar  bize  geri  döner . Hem  de  etkisi  çoğalarak  !....

        Korktukça  daha  çok  korkarız . Kızdıkça  daha  çok  kızarız   ve   üzüldükçe  daha  çok  üzülürüz . Oysa  ,  sevdikçe  daha  çok  sevebiliriz . Ne  kadar  ılımlı  ve  hoşgörülü  olursak   çevremize  o  oranda , sıcacık  frekanslar  yayabiliriz . Çünkü ,  neyi  saçıyorsak  bedenimizden   ,  kendimiz  de  onun  ortasında  kalıyoruz . Tıpkı  sıktığımız  bir  parfümün  kokusuyla  sarmalanmamız  gibi . Aynı  kokuyu  başkaları  da  duyuyor  elbette  ama  en  çok  kokan  biz  oluyoruz  ve  gittiğimiz  her  yere  götürüyoruz  bu  kokuyu . Açıkçası  ,  sergilediğimiz  her  davranış , öncelikle  ve  en  yoğun  bir  şekilde  , farketmesek  de  esas  bizi  etkiliyor .

           Yaşam  bir  davet  ve  bizler  de  misafiriz . Biraz  kalacak , ikramlardan  tadacak , insanlarla  dost  olacak , kimilerine  sadece  bir  selâm  verecek , kimilerini  evimize  dâvet  edecek ,  kimilerini  de  hiç  görmeden  ...saatler  dolduğunda  , çekip  gideceğiz . Aslında  ,  bu  dünyada  bir  sınav  için  bulunduğumuzun  belki  de  hiç  farkına  varamayacağız . Burada  olmamızın  sebebi  her  ne  olursa  olsun , her  şey  üç  kelimeden  ibaret  . Geliyoruz , yaşıyoruz  ve  gidiyoruz . Asıl  önemli  olan  da  sonrası  galiba .

                Baktığımızda  yaşamak   çok  kolay  görünüyor  ,  fakat  onu  biz  zor  hale  getiriyoruz . Bunu  yapmaktan  da   asla  vazgeçmiyoruz . Öylesine  küçük  olaylar  ve  detaylar   için  ... öyle  büyük  zamanlar  harcıyoruz  ki ,  hiç   umursamadan  ,  hiç  hesaplamadan  hem de !.... Tıpkı  ,  düşüncesiz  bir  hırsızın  kendi  evini   soyup , sonra  da   gidip  her  şeyi  üç  kuruşa  satması  gibi  bir  şey  bu  bence .  Biz  de  ,  kendi  ömrümüzün  en  değerli   zamanlarını  ,  aptalca  öfkelere  ,  gereksiz  tartışmalara  ,  küçük  hırslara   satıyor  ,  sonra  gitme  zamanı  geldiğinde ( Hiç  anlamadım   şu  koca  ömür  nasıl  geçti  ?...)  diyerek , yine  öfkeleniyoruz . Daima  bitmeyen  bir  öfke  içindeyiz  nedense !...

             Belki  de  öbür  dünyada  soracaklar ( Nasıl  yaşadın , neler  yaptın ?) diye . Biz  de  cevap  vereceğiz . ( Bol  bol  öfkelendim , uyudum , yedim  içtim , yine  öfkelendim ,  herkesle  kavga  ettim , Ailem  ve  çocuklarım  beni  hep sinirlendirdi  ,  bağırır  çağırırdım , ama  haklıydım  ben  ,  hep  beni  deli  edecek  şeyler  yapıyorlardı  ....  ömrüm   beceriksiz  ,  bencil  ,  müsrif  , yeteneksiz  insanlarla  uğraşmakla  geçti  .  Beni  hep  sinir  ettiler  .Ama  bitti  işte ... bitti  ve  ben  hiç  bir  şey  anlayamadım  hayattan  ,  hiç  hiç  ! ! ! 

               (  Bağırma  aptal !...)  diyecekler  o  zaman . ( Burası  dünya değil . Şimdi  o  güzelim  dünyada , sana  bir  şans   olarak  verilen  yaşamın  , en  güzel  anlarını  ... o  muhteşem  doyumlarını  ve  asla  unutulmayacak  kefiflerini  göstereceğiz  sana . Ama ,  sadece  izleyeceksin  çünkü  yaşama  şansını  kaçırdın  artık . Sinirlenmekten  ,  öfkelenmekten , para  hırsı  içinde  kendini  kahrederek  didişmekten  ,  yaşayabileceğin  güzelliklerin  farkına  bile  varamadın   sen  . Tüm  haklarını  heba  ettin . İçindeki  sesi , güzel  duygularını  duymadın  bile . Çünkü  ,  hep  birilerini  suçlamakla  meşguldün . Sadece  kendi  aklını  ve  huyunu  beğenip ,  senin  gibi  olmayanları  küçümsedin  durdun . Onların  da  seni  yadırgayacaklarını  aklına  getirmedin . Sen , çok  akıllıydın  değil  mi  ? Daima  haklıydın  değil mi  ? .... Şimdi  göreceksin  aklının  derecesini . Ufacık  detaylara  harcadığın  aklının ,  nice  güzellikleri  göremeyerek ,  mücevher  dolu  bir  dükkânın  ortasında  dolanıp   ,  sonra  da  görünüşüne  aldandığın  sahte  bir  gerdanlığı  kapıp  kaçacak  kadar  küçük  olduğunu  şimdi  anlayacak  ve  çok  pişman  olacaksın .  Oysa  faydasız  artık  pişmanlıkların .Kimseye  hoş  bir  anı  bırakmamışsın  . Kimseyi   sevmemiş  ve  kendini  sevdirememişsin .  Sevgi  verebildiğin  tek  bir  canlı  olsaydı  keşke !!! ... ) 

               Konuya  elbette  ki ,  mizahi  bir  açıdan  bakmaya  çalıştım .  Asabi  ruhların    yüreklerinde   kupkuru  bir  çınar  olduğunu  düşünüyorum  bazen . Yapayalnız  ve   kimsesiz  kalmaya  mahkûmlar  ne  yazık  ki . 

                       Oysa  bir  tebessüm  ,  sevgi  ,  saygı  ve  tevazuu    demir  kapıları  bile  ardına  kadar  açacaktır  .  Misafir  olduğumuzu  asla  unutmamamız  gerek   ,  bence  bütün  giz  burada .  İyi  bir  misafir  olabilmekte  .

                      Yaşam   evinde ,  ben  dahil   hepimize  güzel  bir  misafirlik  temenni  ediyorum . Sevgiyle  !......