Sahi

Kalemim buhar mektebinden çıktı; kifayetsizliğine rövanşı alan ezberci nazeninlerden kurtuldu. Bir baktım; en çok beni seviyor ve bir baktım, en çok değerine külhanbeyliği yakışmaz adamların ölümlerine sebep soruyor.

Ben yitirmedim umut dakikalarımın sesteş saliselerden kamufle edilen çiçeklerimin mis kokularını. Baharı sizden öğrenecek değilim. Yitirmedim ismi lazım olmayanların kahkahalar bulvarında işportadan aldıklarını sandıkları optimist gülümseyişlerimi.

Kalemim harikalar mektebinden mezun oldu. Bir güle bin diken ekleyen pesimistlerin yalnızlığa geğiren sarımsak kokulu eğreti veballeri olmaktan cayıyor kaderim.

Aldım çiçeklerimi bin ayıp örten örnek gidişinizden; adımlarınızın izi kaldı şurada. Bakın, ayıplar çok şahane kötülükler dokuyor üstünüze ve ben sayın yokluktan aşırılanlar tezgahının başına düşen milli nefret tacirleri; baharı sizden öğrenecek değilim. Aldım çiçeklerimi gidiyorum sizden uzaklara; sahi...