Şiirin Vefası

Bir varolma arayışıdır şiir.İnsanlar arasında kaybolmuşluğun verdiği ızdırabın beyaz kağıda yavaş yavaş dökülmesidir o.En acımasız,en vahşi ve en derin yanlızlıklarda,tüm benliğinle, hissiyatının, beynın en ücra köşelerinden sızmasıyla akıp gelen en büyük vefadır o.
Vefadır...Çünkü dostlarım dediklerin yüz çevirdiklerinde, birtek o dönmez arkasını ve açar sana kucağını.Açar da bir ana gibi kucaklar seni.Bu sayede bazen bir türkü olursun onunla,bazen bir haykırış,bazen de bir kavga. İçin içine sığmaz işte o zaman.Şiirini okuyanlar anlar seni ve yüzleri kızarmış bir şekilde eğerler başlarını aşağıya.Bu onların okudukları yüce bir hitaptır. Kalabalıklar arasında yalnızlığın verdiği ızdırap son bulur böylece.Çünkü derdini şiirinle anlatmışsındır ve için mutlak bir huzura ermiştir artık.Kazanan sen ve vefa dostun olmuştur.