Taşkınmış Hayat

Taşkınmış hayat,hırçınmış.Mutluluğu yaşamak, kimi zaman hüzne boğulmak . . . Göz yaşları,gülen yüzlerin ardında gizliymiş belki. . . Güveni kalmamış insanların, anlamlı bakışların ardından bekler olmuş bir çift göz hüznü, kederi. . .

Esaret bedeni kapsar ruh öksüz kalır,bir çift gözde değer kazanmak, kinler sahile vurmak ister. Nasıl ki onca vaat edilenin ardından mutluluk beklenirse işte öyle umut ışığı sarar her limanı. Gelecek geçmişi kusar mı? Tedirginlik acıyı mı hissettirir ki öyle olgunlaşır hayaller bile kimi zaman. Farkı ne ki dersin yaşananın yaşanacaktan? Ayrılık yalnızlık mıdır? Zaman ilacı mıdır zehri midir, ya bir günlük kelebek mutlumudur hüzünlümüdür?

Elleri var mıdır gölgelerin, kim vurup okşar o zaman soyut gerçekleri? Ölüm ruhun özgürlüğü, sinen karanlığın sonu... Aydınlık, bembeyaz ışıklar rüyaları süsleyen gerçeklik payını kaybetmiş, sadece rüya . . . Umut nerede onu bulamıyorum, o da mı sahteydi? Hani biz iyi olacaktık? Hani biz tutunacaktık, biz kurtaracaktık geleceği her daim sımsıkı tutunup bırakmayacaktık, bu taşkın hayatın görünmez ellerini?

Süzülen bir damla yaş her şeyin başlangıcı sil gözyaşlarını, hayat ağlasın biraz da.Umut gerçek bir olgu hayallerde ağlatan bedenin görünmez aynası ruhları.

Biz kaybolmadık bak buradayız işte . . .