Yalnızlık Baronu
Bu yazı, 15.07.2021 tarihinde günün seçkisi olarak öne çıkarılmıştır.
Çocukluğumu salıncakta sallasam gözleri yine o balkona takılır; Acayip hırçın, acayip sevgi dolu ve bir o kadar dirençli olan o balkona. Balkon demirlerinden görünen o gölgeye sığınır; gökyüzünün yıldız muhtevasından. Sonra bir bakar an olmuş, yıl... Salıncak düşmüş, yine sallanır…
Balkon demirlerini sallasam gözleri yine o mandala takılır; mektup feracesi şirin bir umuttur, kalp hızlanır… Acayip sevgi dolu ve bir o kadar gerçek olan o gökyüzünden emanetini o gölgenin gözlerinde taşır. Sonra bir bakar an olmuş, yıl…
Balkon demirleri düşmüş, mandallar yine boşlukta salınır…
Onu sallasam gözleri yine başka göze takılır; acayip hırçın, acayip yokluk dolu ve bir o kadar kör olan sevda paspasından ayakları çıplak geçer, üstüm başım kirlenir… Merdivenlerden çıkılan o heyecan dolu günlerin gölgeye bir yudum su veresi tutar; aklım başımdan salınır. Sonra bir bakar an olmuş, yıl…
Eller uzaklaşmış, mektuplar hasretle yazılır…
Şirin köylü gözyaşları gecenin 2’sine çalınır. Ne acep bir gölgenin beşiğinde sanki o gölge sallanır. “Uyusun da büyüsün ninni…”
Hayat düşmüş, başım fena döner aklım çarşı pazarda satılır.
Yıldız kayıp kentli yedi düvele ikramiye çıkmış bir bana toslamamış.
Balkon demirleri halimi nicedir sormuyor, gölgenin başı demirlerin arasında kalır…
Uyusun da büyüsün kalbimin gölgesi ninni…
Ben aklı evvelden ona izmarit, o ruhu tez elden başkasına kiremit…
Kalpler yakınlaşmamış, mektuplar gökyüzüne hasretle yazılır…
Ninni…