Yalnızlık ve Günışığı

Karanlıklar içinde bir gölge olur bedenin ve yürürsün yine karanlığa. Sana korkularında yoldaşlık eden birkaç yıldız ve yine yalnızlığın. Her şey gibi zifiri karanlıktır gönlün. Sessizdir sensizdir sevgili. Bitmez olur kara kutu içindeki hayat. Bitmez olur benliğini yiyip bitiren o zanlı: Yalnızlık...

   Yüreğimdeki yangınla haykırıyorum sükûtuma. Bir sen terk etmedin beni yalnızlık, bir sen. Gecemde, gündüzümde, zifiri karanlığımda yine sen. Sustur beni yalnızlık sustur, yak yüreğimi yangınınla, herkesi saran bedeninle yak beni yalnızlık.

    Ve günışığı...Zarafetiyle ümitler doğurmak için can atıyor şafakta.Güneş naz yapar gibi yavaşça süzülüyor öfkesine yenik hırçın denizde.Karanlığı bir nebze olsun atan güneş , al hadi yine karanlığımı.Al çek kurtar beni gölgelerin şehrinden.Yüreğimin derinliklerine sıkışmış bir kuş gibi yalvarıyorum sana güneşim., al beni benden çek kurtar..

    Rüzgâr susma sende yalnızlığıma. Esme sakince böyle, korkutma. Sende bırakma beni tek başıma. Bırakma, boyun eğme yalnızlığa. Sen uzat ellerini nasır tutmuş yüreğime. Sen çıkar beni sonu bitmek bilmeyen derinlikten.

   Yine karanlık bekliyor beni, yine umutsuz bir gece. Ve yine sensiz bir sevda. Sensizlikteki sensiz bir yürek geride bıraktığın. Güneşte gidiyor işte, rüzgâr da. Yine baş başa kaldık yalnızlık. Ve yine sen açtın bana kollarını. Bir tek sen bırakmadın beni yalnızlık, bir tek sen...

Zulmet