Yanlızlığı Seyrettim

Bir gün gece yarısı... Yalnızlık dolu bu saatlerin arasında odamdaki pencereye doğru yöneldim. Dışarıda beklemekte olan bir köpeği seyrettim. O an için bana kısık kısık bakan gözlerinde korkuyu fark ettim. Öylesine içim burkuldu ki, öyle derin ve acımasız bir feleğin izleri vardı bedeninde. İşte o an için köpeğin içindeki sızıyı benliğimde, yüreğimde hissettim.

Kim bilir dedim. Hayatının baharında nice yükler taşımış bu zavallı sokak köpeği diye geçirdim içimden. Belki bir dört yıl değil, sanki bir asır yaşamış. İşte o an kendi yanlızlığımıda seyrettim. Bana ürkek ürkek bakıyordu, o korku ile dolmuş olan gözleri. Dün gece ben insanlığın bittiğine kahrettim.