Yazmayı Bildim Sevmeyi Beceremedim

Bir hastane köşesindeki çay ocağında çay içiyorum. İnsanları izliyor ve gözlüyorum. Kulağımı ise bir an için okunan ezan sesine veriyorum... Kuru bir kalabalığın içerisinde yalnız oluşumu fark ediyorum. Her zaman yanımda olan çantamdan dert taşım defter ve sırdaşım kalemimi çıkartıyorum. Ben etrafı izliyor, izlerken zihnimi boşaltıyorum. Yalnız oturduğum bu masada yüreğimi karşıma alıyorum. Bir an için susuyor ve ona kulak veriyorum. Yüreğim ağlıyor, hıçkıra hıçkıra... Susuyorum... Sonra kısık bir sesle biraz öfkeli ve biraz da tüm masumiyetiyle karşısında olan ben ile derdini paylaşıyor.

 O an için etrafta yaprak kıpırdamaz ve rüzgar esmez oluyor. İnsanlar, diyor... İnsanlar iyi niyetleri su istimal ediyor. Kendi menfaati için çıkarcılık yapıyor. Yüce Mevla'nın onlara bahşettiği sevginin masumluğunu bozuyorlar. Ve bu yüzden insanlar, hiç ummadıkları bir anda yalnız kalıyor ve yalnızlaşıyor.

 Sonra derdini kağıtlara ve defterlere açıyor. Yazdıkça yazıyor... Sevilmek istemiyor. Çünkü yalnızlıkta kendini buluyor. Artık, insanlar birer birer yalnız kalıyor, yazar oluyor.

 Şimdi ise ;
 Yalnızlar, yazmayı biliyor,
 Sevmeyi ise beceremiyor...

13.06.2016