Yokluğun

Varlığının pençesinde parçalandı ömrüm, yerle bir darmadağın kırık kanatlarımla, sana gelemiyorum artık. Senin kırdığın, parcaladığın en derin umut çicegimi de o minik güzel ellerinle parçaladın. Söyler misin; şimdi nasıl senle ya da sensiz yaşayacagım. Paramparça kan kusan yüregimi, nerede rahatlatacağım? Her saniye yüregimde bin bir parça kopuyor. Ne olurdu bereber kalabilseydik, mutlu mesut.  Ama ben bunu da hak etmem gözünde degil mi !Neye yararım ki ben, neden hiç birşeyi düzgün yapamıyorum? Ama yok bişeyi çok iyi yapıyorum! Sana ait, sana hasret; ne kadar kızsam da sana sadık kalmayı başarıyorum. Her saniye seni aklımda tutmay,ı her geçen gün sevgimi artırmayı ve sen yıkıp gittiğin halde hala sana seni seviyorum demeyi başarabiliyorum. Seni seviyorum, seni çok seviyorum.