Destan

Destan, kahramanlık çağlarından kalan olayların zamanla olağanüstü öğelerle örülüp bir toplumun ortak anlatısına dönüştüğü uzun manzum eserdir.

Sözcük birkaç ayrı türü adlandırır:

• Doğal destan: Söyleyeni bilinmez, sözlü gelenekte biçimlenir ve sonradan yazıya geçirilir: Oğuz Kağan, Manas, Gılgamış.
• Yapma destan: Belli bir şairin eski destan geleneğini örnek alarak yazdığı eserdir: Vergilius'un Aeneis'i, Firdevsî'nin Şehnâme'si.
• Âşık geleneğinde: Bir savaşı, depremi ya da bir eşkıyanın serüvenini dörtlükler hâlinde, çoğunlukla on bir heceli ölçüyle anlatan şiirlere de destan denir.
• Yeni şiirde: Eski destanın kalıplarına uymadan bir ulusal mücadeleyi anlatan uzun şiirler de bu adla anılır; Nazım Hikmet'in Kuvâyi Milliye'si bunlardandır.

Farsça destân (hikâye, masal) sözcüğünden.

• Epope: Destanın Fransızcadan alınmış adı.
• Epik: Destana özgü olanı niteleyen söz; şiirin anlatıya dayanan büyük türü.
• Koşma: Halk şiirinin dörtlüklerle kurulan başlıca nazım şekli; âşıkların destanları da çoğunlukla bu yapıdadır.