Divan edebiyatı

Divan edebiyatı, İslam kültürü çevresinde biçimlenen, İran ve Arap şiirinin kurallarını, nazım şekillerini ve imgelerini benimseyerek 13. yüzyıldan 19. yüzyıla dek süren yazılı Türk edebiyatıdır.

• Öbür adları: Klasik Türk edebiyatı, eski edebiyat, saray edebiyatı ve yüksek zümre edebiyatı adlarıyla da anılır.
• Ölçü ve birim: Şiirlerde aruz kullanılır; nazım birimi çoğunlukla beyittir.
• Nazım şekilleri: Gazel, kaside, mesnevi, rubai, tuyuğ, şarkı ve murabba başlıca biçimlerdendir.
• Dili: Arapça ve Farsça sözcük ve tamlamalarla yüklü bir Osmanlı Türkçesi kullanılır.
• Temsilcileri: Fuzûlî, Bâkî, Nef'î, Nedîm ve Şeyh Gâlib dönemin büyük şairlerindendir.
• Sonu: Tanzimat'la birlikte Batı'ya dönük yeni edebiyat güçlenince etkisini yitirmiştir.

• Divan: Şiirlerin nazım şekli ve uyak harfine göre dizildiği, tek şaire ait derleme; bu edebiyatın temel kitabı.
• Aruz: Divan şiirinin Arap ve Fars şiirinden alınan vezni.
• Beyit: Divan şiirinin temel nazım birimi olan mısra çifti.
• Sebk-i Hindî: Divan şiirinde ince hayallere ve kapalı anlatıma yönelen üslup.
• Tanzimat edebiyatı: Batı'dan roman, tiyatro gibi yeni türleri alan ve divan geleneğinin yerine geçen 19. yüzyıl edebiyatı.