Nâme

Nâme, eski edebiyatta mektuba verilen addır; eser adlarının sonuna eklendiğinde “kitap” anlamı kazanır, önündeki sözcük de eserin konusunu bildirir.

• Eser adlarında: Sefaretname, surname, sakiname gibi tür adları ve Şehnâme, Siyasetnâme gibi eser adları bu kullanımdan doğmuştur.
• Dehnâme: On mektup çevresinde kurulan aşk mesnevilerine dehnâme denir.

Farsça nâme sözcüğünden.

• Mektup: Nâmenin bugün kullanılan karşılığı.
• Sefaretname: Adındaki “nâme” ile Osmanlı elçilik heyetlerinin yol ve görev izlenimlerini toplayan tür.
• Surname: Şenlik ve düğün anlatılarına ad olan, sözcüğü sonunda taşıyan bir başka tür.