59 Plymouth

buldum en sonunda seni Manchester banliyösünde

otele koştu acilen bütün uzuvlarımız.

susamış ten

susamışken

ve sunderland

çok aradım seni

yorulmadım peşinden dünyaya tur bindirmekten ama

gartside garden sabahını birlikte soluyacaktık

ve belki dönünce

beyoğlu’nun ıslak kaldırımlarını birlikte öpecektik

zabıtalara sataşıp, istiklal’in duvarlarına türküler yazacaktık

59 plymouth fury christine’ımla

bir kadir inanır-türkan şoray filmi seyredecektik açık havada

en sonunda buldum zannetmiştim

yoksa

kırmızı kafalı çilli bir galler kızı mıydı

tenimdeki yaraları içen

“bak içime gör beni” diyor

ne güzel

bir Britanya sabahında türkü mırıldanmak

sen artık

en uzak

yerlerde kanat ıssızlığını

ben istanbul’a yıkılıyorum geceleyin

ve

elbet

mutlak daha iyidir berber salih’in babacan gülüşü

bir İngiliz bankında

sabaha kadar ağlamaktan…