Ab-ı Hayat

geceyi aldım karşıma

rengi gözlerine benziyor diye

geceye aşık oldum ben

uzun ve soğuk bir sessizlik vardı odamda

duvarlar sinsice gülüyordu

aldırmıyordum

tıpkı sesin gibi efsunlu bir ses kokuyor burnuma

sesine benziyor diye

sükunete aşık oldum ben

hasretin en büyük yalnızlık

dünyanın ortasında feryat eden çocuktum

yabancı bir şehirde ellerini düşlerken ellerim

kokunu getiriyor diye

rüzgara aşık oldum ben

öyle çok şiir öldü ki uğrunda

ve öyle çok şiir doğdu ki bakışlarınla

sen şiir gülüşlü adam

gülüşüne benziyor diye

şiire aşık oldum ben

ab-ı hayatsın sen...