Abgun

Dil

sarılı akşam

Gölgeli kuytuların göğsünde hüzün rüzgar’ı...

Duymadın mı

Zeytin saçlarıyla okşar yıldız başlarını

Çınarlı kıpırtı karanlık boşluğu toprağın

Soluğuma uğuldayan ağırlığında rüzgar aynı

Utanan yağmurun çiçeğini kıvırırken iki dağ

Mum salyası akar geceden

Konuş abgun

Kızıl düşlerin atında yol kenarları

Sızlayan taşın simsiyahında penceredeki bahar

Kuşlar uçtukça tenimden beş dilimli ay parçalanır ellerine

Masal perisi saklanırken kaç dile çoğalır kımıldanan uykuyu

Yakına gel

Boşluğun tohum kucağına

Yeryüzün’ü gezdiriyorum

Dil

Akşam hüznüne kandil açtıgında

Gül’e harmanlı mevsimin ışığında tasasız ölüm

Öyle

Çöl ve kuytu suyunda ayaz içerken

Varla yok arası sıkışmışlığın ötekisidir

Aynayla kendime başlayan

zaman..