Abis

Mevsim sonbahar

Çiçekler hüzünlü türkülerle koşar ölüme

Bense alışmak kelimesini

dilime dolamaya çalışmaktan geliyorum

Rüzgar laftan anlamayan bir çocuk

İkide bir senlerle buluşturup kokunu

huzuruma çıkarır

uykum kaçıvermiş yatağımdan

güya senin olduğun yerleri

bulmaları görmüş rüyasında

oysa ben en son bir kavmin göçünde

bırakmıştım vazgeçmeleri,

haberi yok bundan!

yüzlerce iklim sürdüm

bu yaranın üzerine

yinede

yok edemedim gülüşünü penceremden..

Şimdi ben nereden bulacağım

Sensizliğin panzehirini

kıyamet tutsa elimi

Ve götürse beni

mutlu olabilme ihtimallerine

Yada dünya dursa ben iniversem

Adının açmadığı coğrafyalarda

Hey siz oradakiler

Tabiri caiz haline getirenler

Bahara söyleyin geri dönsün yüreğime

Yoksa bir eşkıya namlusuna denk düşecek ölümüm