Acemi Şairliğimle

bazen

eski bir şiir kitabına döner,

bir kez daha

sayfaları güneşe incelmiş

yanmaya hazır ekinler gibi

tutuşurum elinde...

insan bedeni kaynar o an

sağım solum..

saçlarıma dipçik vurulur

imgelerimde kan sızısı

tez vakit!

bazen

çocuk düşerim sokağına,

bahçene yasak çimlerde

tutuklanırım...

içimde derin düşler

çatlamış dudaklarımda ise

ölü sinekler

kulaçlar sözcüklerimi...

bilirim

her gece

sağırlar birbirini ağırlar,

işaret fişeği parmaklarım

fidanlarımı yaka yaka

sönüp gider semalarında

susarım!

bazen

kalem ucu yontulurum acıya

ağlar mevsimlerin...

eteğimin eksik yanı

ve acemi şairliğimle

sokulurum hüznüne,

adın çekilir hücrelerimden...

işte ben böyle katledilirim!

yüreğimize mağrur

ayaklarımıza çamur misali

indikçe hançerin,

sıradan iklim örtülerinde

ve tozu dumana katmış arşivlerinde

ötekileşirim...

neyse ki

hala erinç türkülerinin ıslığında

uyutabiliyorum sensizliği...