Açılıyorum Hayatın Karmaşasına

sabrın, inancın, bir de aşk’ın

günden güne çelikleştiği yerdeyim

savaşacak kadar güvenliyim barbar ordularıyla

dağarımdaki sözcükler beni kurtarmaya yeter

kariyer neymiş, neymiş koltuk, umrumda değil

bir dal akasyayı sevinçle koyarım da göğsüme

öyle yürürüm, öyle ivecen, öyle nâmuslu

bana dar geliyor çoktandır dünyanın sınırları

şiirimin uyakları vampirleri çatlatacak kadar cesur

vurula kırıla yaşadığım bir yere kadar doğrudur ama

beri yandan dirimsel duyarlığım kabarıyor boyuna

sabır insanı çevikleştirir, biliyorum

en karanlık gece bile sabaha ulanır

gürbüzleniverir inanç aşka bağlandığında

şimdi dirseklerimi pencereye yaslıyorum

dilimde enternasyonal içerikli savsözler

bir yaz çiçeğinin telâşlı telâşlı açması türünden

açılıyorum hayatın karmaşasına

tabiatın iletkenliğine doğurganlığına benzeyen

anamın doğurganlığını düşünüyorum sonra

derken, sessizce birleşiyorum sevdalımla

-sevdalım ki: kelebektir kalubelâdan beri-

çoğaldıkça çoğalıyorum çoğaldıkça