Acımamıştı Canım

Deniz dibinde salınan otlar misali

Rüzgârlara yabancıydım

Yağmuru bilmezdim,

Varsa yoksa dalgalar derdim, okşasın beni

Ilık bir sessizlik kol gezsin

Bütün haşmetiyle ıssızlık sarsın bedenimi...

Yıldırımları tanımaz

Gök gürültülerini duymazdım

Benim dünyamda her renk vardı siyah hariç

Grileşmezdi hiç biri hiçbir zaman güzellikler

Olduğu yerde kalırdı hep

Dostluk vardı, sevgi vardı, küçücük okşayışlar mutluluk taşırdı.

Yangınları bilmezdim,

Benim dünyamda acı yoktu alevlerin yaktığı

Acımamıştı hiç canım

Acıtmazdım

Kinle tanışmamış, nefretle yıkanmamıştı ruhum

Öyle çılgın hayallerim de yoktu şahikaları sayıklayan

Umutlarım bir adım ötem kadardı

Tatsız bir nefes almak deseler bile

İnanki bana yeterdi.

Neşe yayardım

En güzel tonlar çevremde büyürdü

Işıklar bile, ışıklar bile her akşam

Gülümseyerek ölürdü...

Bak halime şimdi, sevin

Ardına düştüm yüzündeki maskenin

Bu hangi amansız yarışın u dönüşüydü

Tam en uygun yere asılacakken

Yere düşüşüydü

İnanmanın parçalanılışıydı sana

Kırılışıydı nadide aynaların.

Ah! Gerçeğin sırıtışı...Ah!

Nasıl da saklanmış kapı gıcırtılarının arasına

Loşlukları mekân seçmiş

Beni geçmiş, seni geçmiş

İnandığım masumiyetini geçmiş...

Şimdi amansız yağmurlarla tanıştım,

Gözlerimi mesken tuttu damlalar

Gittiğin gündü mevsim değişti

Fırtınalar esti, kasırgalar yerlere vurdu bir şeyleri...

Hiç kurumamıştı biliyor musun?

İçim kurudu

Kurudu

En sonunda dışıma vurdu sensizlik

Ben kurudum.

Griden siyaha gidişi seyrettim

Sahte elmasların yerlere damladığını gördüm eriyip eriyip

Ama inan

Senden değil bir tanem,

Hep kendimden,

Hep kendimden nefret ettim.

Sanmıyorum ama

Dilerim ilk halim gibi olur,

Güzel denizlerde salınırsın

Söker atarsın içindeki kini

Yüreğini hep güzellikler sarar

Farkına varırsan harflerin uzadığı uçurumların

Sen de korkarsın

İçi boş midyemsi duyguların çelik çenelerinden

Hep uzak kalırsın

Samimiyeti dolarsın sevgilerine

Onlarla yatar

Onlarla kalkarsın.

26/01/2008