Acının Kalbi

Kar izi taşıyorum ayaklarımda

İnsan bu kadar mı yalnızlığa keser

Geceye düşünce

Ayrılık en kalın sızı

Aşk ince düşünce

Acının bir kalbi olsa

Benim ki olurdu kesin ve kesin

Buyurgan gözlerin yeni yollar açtı

Ama ne yazar

İz sürücüsüne

Kendini sokan akrep gibiyim

Ateş çemberinde

İçimde hala zehir bir hayal dolaşır

Deniz her zaman mavi değildir

Dışarıda kar dışarıda fırtına

Hala yerli yerinde