Adam

Karanlığın mezarında açan

Bir gül,

Bir gül gibiydi yüreği...

Sessiz sedasız açardı her gece.

Gördüm..

Dün ağlarken gördüm o gülü

Bir içli şarkıyı andıran

Sesiyle..

Adam yalnızdı.

Üstelik yanmıştı adam

Külliyen bir yanlıştı...

Baktığı her şeyi içine alan

Ve gittikçe çoğalan

Dairesel bir yalnızlıktı gözleri.

Ne zaman ki bakışları

İçine aktı

Kırağılar yağdı yüreğine

Buz tuttu,kırıldı acıları.

Adam yalnızdı.

İçinde hiç durmadan konuşan

O uğultulu kalabalığa rağmen,

Cebinde taşıdığı yüzlerce yüzüne rağmen.

Tek kişilikti adı.

Oysa,

Ne çok kadınları vardı

Aşktan öldüğünü sandığı

ne çok zamanları vardı.

Öyle çoktu ki,

İçinde biriken hayatlar

Kendine yer kalmamıştı.

Adam yalnızdı.

Yılları koştururken yanından telaşla

Günler nasıl bu kadar üşengeç

Nasıl bu kadar ağırdı.

Ruhunun dar boğazlarından

Acılarına sürünerek geçen

Derin bir nefesti şimdi hayatı...

Bir sandalın ucundan denizde kendine baktı,

Yüzü hayatı gibi dalgalı,

Yüzü deniz gibi boz bulanıktı.

Düşen kimsesizliğini gözlerinden

Martılar çığlık çığlığa kapıştı...

Adam yalnızdı.

Gördüm,teninde yağmalanan

Hayatların şehirler dolusu izlerini

Ellerinde kuşatılmış

Bir kalenin çaresiz teslimiyetini.

Kendine yenilginin

Ağır inciten hislerini.

Gördüm.

Adam yalnızdı.