Adam Çocuk Ve Gökyüzü

Hava soğuktu

Gökyüzü simsiyah

Deniz gri

Meltem hızlı esiyor

Sanki yorgun

Yaralı yüreği

Yüzüme dokunuyor hüznü

Adam yorgun düşüyor sahile

Gözleri hep uzakta

Dalıyor mavisini yitirmiş denize

Gülümsemeyi kaybetmiş yüzü

Hüznü almış yanına

Kimbilir ne anlatıyor yüreği

Hangi acıyı tadıyor

Hangi gecede kalmış gözleri...

Bir çocuk yaklaştı yanına

Baktı en masum bakışıyla

Sonra gülümsedi adama

İkisi de yalnızdı

Tutunacak bir ele ihtiyaçları vardı...

Çocuk gülümsedi...

Bir gülümsemeyle açıldı gökyüzü

Bir el dokundu denizin grisine

Masmavi yüreğiyle

Martlılar geldi

Dans edercesine uçmaya başladı

Denizin üstünde

Adam bir çocuğa baktı

Birde değişen havaya

Sonra yüreğine

Çocuğun yüzündeki çizgilere

Ve anladı ki hayatta

Ne acılar var...

Hiçbir şeye değmez

Bir gülümsemenin değeri...

Ve hiçbir şey alamaz

Yüreğin gülümsemesini

Adam çocuk ve gökyüzü

Dans ettiler birlikte

Sevginin yüceliğinde...