A'dan Z'yesuçlu-(2)
bir gün dayanır kapıya
iki candarma
alır götürür beni o bilinmez ebede
yargısız ve sorgusuz
anacığım bakakalır öylece
yüzü mahsun
gözleri dolu dolu
üşenmez anacığım
gelir her mahkemeye
elinde tek karanfil
yüreğinde umutlarla
hakim bey kırmıştı en son mahkemede
benim için kalemi
anacığımda bir tebessümü çok görüp
ayırmışlardı kuzusundan
ondan sonra
yolu düşerdi her görüşte mapushaneye
üşenmezdi gelirdi
elinde iki küçük poşetle
birinde üç beş don fanila
diğerinde bir karton cigara
bilirde mapusda
tek dostun cigara olduğunu
dumanında hayalleri
külündeki isyanı duvardaki çizikleri
bilirdide
bilmemezlikten gelirdi.
dertleşirdik ben hüzünlerle anarken
dünü
annem bügünlerden hayal kurar umutla beklerdi
ne bilsin anacığım
kimilerinin a dedi diye götürülüp
kimilerinin a dan z ye sayıpta sokakta gezdiğini
bilirdi
anacığım bilirdide bilmemezlikten gelirdi.
üşenmezdi anacığım
enson geçtiğimiz bayramda geldi
açık görüşe
elinde küçük bir poşet
içinde
bir don
bir fanila
birde marılbora cigarası
oturduk
anne diyesim geldi
sus dedi
gözleri konuşuyordu
bak dedi sen çocukken birileri vardı
son mektubunda şöyle demişti
hayatta çok yaşamak değil
yaşadığı süre içinde
birşeyler yapmak daha önemlidir.
kim diyesim geldi.
sus dedi
ondan sonra anacığım hergün geliyordu
elinde bir karanfil
elleri ile
üstümü düzeltirken hissediyordum sıcaklığını
öpemiyordum o narin ellerini
sesine cevap vermeden dinliyordum.
ama olmadı onuda çok gördüler
oda şimdi yanımda huzur içinde
binlerce çocuğuyla karanfiller içinde