Adem Zerresi

ben o kuşku denizini

boşa döneceklerin gramafonuna bıraktım

yakındı çünkü

ben o uzağındaki inadım

ben onu şekline göre kazdırıp

susturup soydurup

kulağını susuz bıraktım

yanındakilere

sesini içirmek kolaydır çünkü

ben o uzağındaki kanadım

ben o çiçek törenlerini bırakan militanım

toparlandım

sesimin arka yüzüne gidiyorum

ben o ciğeri yorgun diyaframım

ben o nüksü ziyan edilemez yaranın teli

mızrabı külünü savuracakların eline verilen

ben o belini doğrultacağına dair rabbine söz veren

güneşin batışını izlerken

sözünü unutan dirilmenin

vaktini aralayan tahirin

zerreme salınmayı öğreteceği yerdeyim

zerrem düşerken

bir soluk

bir kıta

rüzgarıyla kapalı heceleri eleyeceği yerde

bir beklenti ki hayata

arınmak için

sonu birle biten güne ve teke

salınmak için

zamanın duracağı

ve durmakların kapısından uzaklaşıp

kayıp dediğim beşiğimi görmek için

duaların kabul göreceği

köhne kalmakların

ezberini alıp gideceği yerdeyim

ben o deryalar konuşlanırken karalarına

tohumu ilk

atımı ilk

önce kansızlık

önce renksizlik

gece diye bir şey yokken

ben o henüz bakışıma karışamaz şafakların

semavat geçmişimi yasak etmişken

havva mahremimken

göz kapaklarımı düşüreceği yerdeyim

zerrem ayakta

niyazda

yana yakıla

ben o eşyanın adını bilen makamım

esmer miydin sen ibrahim

nedir şu kurulu sofra

sadece zeytini mi severdim

ey zerrenin kıpırdatamadığı dil

hangi yol şu asalarca yılan

asırlarca sürecek yalan

ne zaman görünecek firavunlara musa

daha kaç tur atacak şu dal

söyle ey yetim

nereye konacak hurması muhammed'in

sonralardan sonra nuh mu kopacak

yoksa tufan dalın iniltisi mi

ey dil zerreme söz verdiren kim

ben o soruların sitemlileri sistemleri karıştırınca

tüm cevapların içinde bulunacağı adem'im

unutmak beni unutur mu devrim

çünkü o da bir devrim

çünkü beklemek biraz daha

henüz salınmanın beşiğindeyim